สองสัปดาห์แล้ว หลังจากกลับมาจาก ฮาลา-บาลา เงียบสนิท ไม่มีเสียงโทรศัพท์ ไม่มีโปรแกรมจะไปไหนจนทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิด ดูนกส่องนกมันคือยาเสพติดหรือ? หรือว่าเราตกอยู่ในการยึดติดกับกิจกรรมนี้จนทำให้เราหลง เหมือนกับเป็นกิเลส ๓ อย่างขั้นพื้นฐานของมนุษย์ โลภ โกรธ หลง ผมยังนึกถึงอาจารย์คนหาดใหญ่ C&Wแกไปได้ทุกอาทิตย์ ไม่บ่อบำบัดน้ำเสีย สวนสาธารณะหาดใหญ่ น้ำตกโตนงาช้าง ผาดำ ไม่ก็สวนป๋าเปรม ยังนึกอยู่ในขณะนั้นว่า แก่ไปทำไมหนักหนา ผมนานๆทีจะมีบ้าง แต่ขณะนี้ผมก็จะเหมือนกับแกแล้ว

เสียงสัญญาณเตือนของเครื่องโมบายดังขึ้นเมื่อวันพฤหัสต้นเดือน เป็นข้อความเข้าของคุณชาย “วันเสาร์ไปแข่งจักรยาน วันอาทิตย์ส่องนก” มันเหมือนกับยาขนานวิเศษที่มารักษาอาการหงุดหงิดได้อย่างฉับพลัน

ผมรีบกดเบอร์โทรศัพท์เพื่อติดต่อกับคุณชายในทันที “จะไปไหนดีครับพี่”

“แล้วแต่ใกล้ๆก็ได้ น้ำตกโตนงาช้างก็ไม่ได้ไปมาร่วมๆสองเดือนแล้ว ลูกไทรตรงลานจอดรถคงจะสุกบ้างแล้วละ”

“หนองปลักพญา ดีไหมพี่ ก่อนถึงสตูล เลี้ยวขวาไปทางตรัง มีพญาปากกว้างท้องแดงด้วยครับ” เสียงโต้ตอบของผมสื่อไปถึงคุณชาย

“OK ผมจะคุยกับคุณณัฏฐ์ดูก่อน”

ค่ำวันศุกร์ได้รับการยืนยันจากคุณชาย ตี่ห้าสี่สิบเจอกันที่บ้านผม

วันอาทิตย์ กลุ่มของเรา ๗ คน ก็มุ่งหน้าสู่หนองปลักพญา ระยะทางประมาณ ๙๐ กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางประมาณหนึ่งชั่วโมง

ประมาณเจ็ดโมงเราถึงหนองปลักพระยาฯ เข้าสู่เขตห้ามล่าสัตว์ป่า แว่วเสียงนกส่งเสียงมาให้ได้ยินตั้งแต่ปากทางเข้า

ตามทางที่เข้ามาจนถึงที่ทำการ เห็นนกบินเข้าออกกินลูกไม้สุกเยอะมาก

ป้ายนี้มีความหมาย แม้เป็นข้อความสั้นๆ แต่ได้ใจความ

Stripe-throated Bulbul ปรอดคอลายเกาะคอยท่า เพื่อรอจังหวะลงกินผลไม้สุก ตอนนี้เป็นเวลาของเขาเปล้า

Thick-billed Green Pigeon เขาเปล้าธรรมดา กินอย่างเอร็ดอร่อย

ขณะกินก็ยังระแวง เราค่อยๆส่อง ค่อยๆถ่าย

ถึงเวลาของเขาบ้าง ครอบครัวโพระดกคางแดง Red-Throated Barbet ตัวนี้เป็นตัวผู้วัยอ่อน

คอยจ้องจะกินเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเป็นลูกของครอบครัวไหน

พี่ใหญ่คอยอยู่เหมือนกัน

ดูกันชัดๆ ถ่ายจนล้นเฟรม สีสันสดใสจริงๆ

ดูด้านข้างบ้างครับ นกมากินผลไม้ระดับสายตา และไม่กลัวคน ตั้งกล้องถ่ายระยะใกล้ๆ หากขยับออกห่างก็ตกขอบถนน เอากล้องคอมแพคไปถ่ายระยะไม่ถึงสองเมตร นกก็ไม่กลัว

เจ้าลูกน้อย เลือกไม่ถูกจะกินลูกไหนดี

ยังลังเล ตัดสินใจไม่ถูกจริงๆว่าจะกินลูกไหน

เต็มเฟรมไม่ต้องคร๊อบ

สงสัยจริงๆเขามาดูเราทำไม

หิวแล้วครับ เจ้าตัวน้อยรอคอยอาหาร

คอยแล้วคอยอีกก็ยังไม่มาซากกะที

อ้าปากรอรับอาหาร

ปิดท้ายมหกรรมคางแดงด้วยกระหม่อมแดงๆ

หมายเหตุ ไม่เคยเห็นนกโพระดกที่อยู่ใกล้ชิดขนาดนี้ ส่วนใหญ่จะเกาะสูงจนแหงนคอตั้งบ่า ส่องแต่ละทีคอเคล็ดกันไปหมด ที่หนองปลักพระยาและเขาระยาบังสา นับได้ว่าเป็นสวรรค์ของเราที่ได้ยลโพระดกชนิดเห็นขนอย่างใกล้ชิด จนแทบจะเอื้อมมือจับได้ ถึงแม้ว่าจะเจอเพียงชนิดเดียว แต่ก็สร้างความสุขให้กับกลุ่มของเราเป็นอย่างยิ่ง

จบจากมหกรรมโพระดกคางแดง เดินมาแถวๆป้อมยาม คุณชายได้ยินเสียงแต้วแล้ว

นั่งซุ่มรอดู ไม่ผิดหวังครับ กำลังคาบกิ่งไม้ไปทำรัง

Bule-winged Pitta นกแต้วแล้วธรรมดา สีสันไม่ธรรมดา ถ่ายลอดช่อง ต้นไม้ใหญ่สองต้นบังอยู่ด้านหน้า ไม่มีมุมเลย เห็นอยู่ช่องเดียวเท่านั้น

โผมาเกาะอีกต้นหนึ่ง แต่ไกลลิบ สำหรับเราได้มาแค่นี้ก็พอเพียงแล้วนะแต้วแล้ว

ออกจากเขาระยาบังสา มาหนองปลักพระยา เจ้าหน้าที่บอกจุดหมายพญาปากกว้างท้องแดง มาถึงจุดหมาย นกมาเกาะเพียงแว๊ปเดียวสองตัว แล้วบินไป

ระหว่างนั่งรอพญาปากกว้างท้องแดง เห็น Common Iora กำลังฝักไข่ นักอนุรักษ์อาจเข้าใจผิดต้องชี้แจง ภาพนี้ไม่ได้รบกวนนกแต่อย่างใด เราส่องมองกันเงียบๆ นกไม่ได้ตื่นตกใจ ตัวผู้ตัวเมียยังคงบินสลับเข้าออกผลัดเปลี่ยนกันฝักไข่

ขากลับแวะสวนพฤกษศาสตร์วรรณคดีภาคใต้ ดูลาดเลาเผื่อมีเวลาในครั้งหน้าจะได้แวะมาอีก เจอแต่โพระดก แต่คนละเวอร์ชั่นกับหนองปลักพระยา อยู่สูงลิบ จนไม่อยากยกกล้องส่อง กลับถึงบ้านรอคอยเสียงโทรศัพท์ครั้งต่อไป

:: อีเมลนี้ได้รับฟอร์เวิร์ดมาจาก:ชอบเที่ยวไท